Een jaar of 3 geleden zorgen springvloed en harde wind ervoor dat een weiland aan de Waddenkust vrijwel blank kwam te staan. Ruim 100 paarden die daar op dat moment stonden te grazen, vluchtten gezamenlijk naar het enige droge 'eilandje' in het midden van het weiland. Een reddingsactie werd op touw gezet. De burgermeester betrok een portacabin vlak bij de plek des onheils. Brandweer, politie en zelfs het leger werd ingeschakeld om de dieren te redden uit hun benarde positie. Maar elke actie mislukte. Na drie dagen stonden de paarden, inmiddels uitgehongerd, nog steeds op het eiland in het weiland.

Toen meldden een paar meiden zich bij de burgermeester. Dol op paarden als zij waren, kenden zij het gedrag van die dieren als geen ander. Hun vraag aan de burgermeester: laat ons op onze paarden naar de beesten toe rijden zodat ze ons daarna volgen naar de veilige kant. Een paard volgt namelijk alleen een ander paard.
En zo gebeurde het. De meiden bestegen hun paard, reden (door het water!) naar de andere paarden toe en lokte hen mee naar de kant (zie http://www.youtube.com/watch?v=2NKQHWSJj0w)

Deze week bezochten we als staf, samen met een aantal anderen uit onze kerk, een uitwisselingsdag voor kerkelijkwerkers. Het thema van de dag was leiderschap. Eén van de sprekers gebruikte bovenstaande voorbeeld om uit te leggen hoe belangrijk het is dat wij in onze omgang met anderen (en zeker als we leiding geven!) altijd persoonlijk, warm, menselijk blijven.

In ons werk, binnen of buiten de kerk, is het belangrijk dat we dat voor ogen houden. Hoe benader je je collega's? Hoe ga je om met iemand die altijd kritiek heeft? Hoe stel je je op in je relatie met je kerngroepleider, je mede teamlid, je broeders en zusters in de gemeente?

Laten we menselijk blijven. Want uiteindelijk volgt een mens alleen een mens.

(Zou dat de reden zijn dat Jezus mens werd en niet via allerlei procedures probeerde de wereld te redden?)